Skip to main content

Η οικονομία της Τουρκίας παραμένει η Αχίλλειος πτέρνα της κυβέρνησης Ερντογάν

Η προβληματική οικονομία της Τουρκίας συνεχίζει να αποτελεί την πιο αδύναμη πλευρά της κυβέρνησης του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία δημοσκοπήσεων που σκιαγραφούν μια ολοένα και πιο ζοφερή εικόνα του συναισθήματος των ψηφοφόρων. Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Yetkin Report από τον πολιτικό αναλυτή Αχμέτ Ερντί Όζτουρκ, οι πληθωριστικές πιέσεις και οι κρίσεις κόστους ζωής εδραιώνουν την οικονομία ως την πιο ευάλωτη πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης.

Τα στοιχεία του πληθωρισμού του Σεπτεμβρίου έδειξαν επιτάχυνση που δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από εποχιακά φαινόμενα, με επίμονη σταθερότητα στα τρόφιμα και τις υπηρεσίες, επιπτώσεις από τη μετακύλιση του νομίσματος και προσαρμογές στις δημόσιες τιμές και τους φόρους να συμπιέζουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς περισσότερο από ποτέ. Ενώ οι ονομαστικές αυξήσεις μισθών συνεχίζονται, η διάβρωση της αγοραστικής δύναμης βαθαίνει, με τις προσδοκίες να δείχνουν σαφή σημάδια «απο-αγκυροβόλησης», σημειώνει η έκθεση.

Η Έκθεση της Research Istanbul για την Τουρκία, που εκπονήθηκε για τους συνδρομητές μεταξύ 1-3 Οκτωβρίου και την οποία επικαλείται ο Όζτουρκ, αποκαλύπτει ένα σκοτεινό οικονομικό σκηνικό. Οι αρνητικές εκτιμήσεις για την τρέχουσα οικονομία αυξήθηκαν κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες από τον προηγούμενο μήνα, με το 73% των ψηφοφόρων να χαρακτηρίζουν τις συνθήκες «πολύ άσχημες/άσχημες». Το βάρος πέφτει πιο βαριά στους τομείς των τροφίμων και της στέγασης, όπου ο μηνιαίος προϋπολογισμός έχει μετατραπεί σε εβδομαδιαίο «έκτακτο» οικονομικό προγραμματισμό. Οι ανανεώσεις ενοικίων, οι λογαριασμοί ενέργειας και τα σχολικά έξοδα συνθλίβουν ιδιαίτερα τα νοικοκυριά της μεσαίας τάξης και των σταθερών εισοδημάτων στις μεγάλες πόλεις, αναγκάζοντας τους ενοικιαστές να επιλέξουν ουσιαστικά μεταξύ τροφής και στέγης.

Καθώς οι ελάχιστες πληρωμές πιστωτικών καρτών και οι αναβολές δόσεων γίνονται ευρέως διαδεδομένες, η οικονομική ευθραυστότητα αυξάνεται και ο πραγματικός αντίκτυπος των αυξήσεων τιμών εντείνεται. Η πόλωση μεταξύ των ψηφοφόρων έχει σκληρύνει σε μια διαρκή διαίρεση: ενώ οι υποστηρικτές των κομμάτων της αντιπολίτευσης διατηρούν 91-95% αρνητικές οικονομικές εκτιμήσεις, η απαισιοδοξία εντός του κυβερνώντος Κόμματος Εθνικιστικής Κίνησης (MHP) έχει αυξηθεί αισθητά, με ένα χάσμα 22 μονάδων να αναδύεται μεταξύ των οικονομικών προοπτικών των ψηφοφόρων του AKP και του MHP.

Κοιτάζοντας μπροστά, η οικονομική απαισιοδοξία ποικίλλει έντονα μεταξύ των ομάδων απασχόλησης. Οι φοιτητές προηγούνται στην προσδοκία ότι οι συνθήκες θα γίνουν «πολύ χειρότερες» μέσα στον επόμενο χρόνο με 42%, αντανακλώντας τις ανησυχίες των νεότερων γενεών για τον πληθωρισμό, τη στέγαση και τις προοπτικές απασχόλησης. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δείχνουν σχετικά μεγαλύτερη αισιοδοξία με 28%, επωφελούμενοι από το τακτικό εισόδημα και την ασφάλεια της εργασίας.

Η έρευνα αποκαλύπτει έναν ψυχολογικό «καταρράκτη»: το 82% όσων αξιολογούν τη σημερινή οικονομία ως «πολύ άσχημη» αναμένουν το μέλλον να είναι «χειρότερο/πολύ χειρότερο», ενώ μόνο το 6% όσων θεωρούν τις τρέχουσες συνθήκες «καλές» μοιράζονται αυτή την απαισιοδοξία. Αυτό δείχνει πώς οι τρέχουσες αντιλήψεις σφραγίζουν τις προσδοκίες για το αύριο.

Οι διαφορές μεταξύ των φύλων είναι αξιοσημείωτες. Οι άνδρες αναφέρουν ελλείψεις εισοδήματος κατά 6 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερες από τις γυναίκες, ενώ οι γυναίκες είναι 5 μονάδες πιο πιθανό να περιγράψουν τον εαυτό τους ως «μόλις τα βγάζουν πέρα». Σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, όσοι δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία. Οι ημερομίσθιοι αντιμετωπίζουν την πιο σκληρή πραγματικότητα, με το 76% να αναφέρει ανεπαρκές εισόδημα, ενώ ακόμη και μεταξύ των εργοδοτών μόνο το 13% αναφέρει εισόδημα «περισσότερο από επαρκές».

Σύμφωνα με τον Όζτουρκ, τα ευρήματα υπογραμμίζουν μια θεμελιώδη πολιτική πραγματικότητα: η πολιτική απόδοση της κυβέρνησης Ερντογάν παραμένει αγκυροβολημένη στις οικονομικές συνθήκες. Ενώ πρωτοβουλίες εξωτερικής πολιτικής όπως ο ακτιβισμός στη Γάζα μπορεί να κυριαρχήσουν για λίγο στα πρωτοσέλιδα, και οι εκστρατείες πίεσης κατά των κομμάτων της αντιπολίτευσης μπορεί να εντείνουν τις συζητήσεις, οι αποφάσεις των ψηφοφόρων διαμορφώνονται μόνιμα από «τη φωτιά στην κουζίνα», γράφει ο Όζτουρκ.

Καθώς ο πληθωρισμός των τροφίμων, των ενοικίων και της ενέργειας διαβρώνει την αγοραστική δύναμη και ωθεί τα νοικοκυριά να επιβιώνουν με χρέη, η νομιμότητα της πολιτικής μετριέται για άλλη μια φορά από το πορτοφόλι. Το συμπέρασμα είναι σαφές: χωρίς να σβήσουν οι φωτιές στην κουζίνα, η μηχανική της ατζέντας δεν μπορεί να μεταμορφώσει μόνιμα τη συμπεριφορά ψήφου. Η οικονομία της Τουρκίας παραμένει η Αχίλλεια πτέρνα της τουρκικής κυβέρνησης. 

Φωτογραφία: Wikimedia Commons

More News

Iran’s Leaderless War Machine: The IRGC’s Autonomous Cells and the Escalation Nobody Controls

In the fog of a war that has already claimed Iran’s supreme leader and its top military brass, a new and perhaps more dangerous threat is emerging from the rubble of Tehran’s shattered command structure: a Revolutionary Guard Corps that, by design, no longer needs orders from above. Sources with direct knowledge of the situation confirm that Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) continues to prosecute strikes across the region not under the direction of the new Supreme Leader Mojtaba Khamenei, but according to pre-programmed autonomous protocols embedded deep within its decentralized “mosaic defense” architecture. The result is a war machine that has become, in the most literal sense, self-propelling — and increasingly difficult for anyone to stop. A New Supreme Leader With Limited Command Mojtaba Khamenei was formally elected Supreme Leader on 8 March 2026, succeeding his father Ayatollah Ali Khamenei, who was killed in the opening wave of the US-Israeli “Operation Epic Fury...

2026 US/Israel–Iran War Risk: Why the Chance of Escalation Is Meaningfully Elevated

As 2025 closes, the US/Israel–Iran confrontation is no longer a low-grade shadow struggle managed mainly through diplomacy and proxy conflicts ; it is an openly articulated deterrence contest in which leaders have publicly tied credibility to “red lines” and rapid retaliation. President Trump has stated that if Iran rebuilds its nuclear capabilities or continues rebuilding missile capacity , the response could be immediate and more severe—language that reduces room for quiet de-escalation once a new incident occurs.  At the same time, Iran has replied with warnings of harsh consequences for any renewed attacks, reinforcing a mutual-threat environment where misperception and political signaling can substitute for verifiable facts.  Against that backdrop, the key analytical point for 2026 is not whether a “full war” is the default outcome; it is that the probability that a limited clash escalates into a broader, sustained conflict is meaningfully elevated because the stabili...

Iran's Headscarf Rules Quietly Loosen — But No Law Has Changed

Bareheaded women appear openly in Tehran cafés and streets, yet activists warn the shift is fragile and the law remains on the books. Images have been circulating on social media of something that would have been almost unimaginable in Iran just a few years ago: women sipping coffee in Tehran cafés, strolling busy city streets, and sitting in restaurants — all without a headscarf. The scenes have ignited global attention and renewed debate over whether the Islamic Republic is quietly retreating from one of its most defining ideological pillars. For decades, wearing the hijab in public has been mandatory for all women in Iran — a rule enshrined in the Islamic Penal Code since 1983 and treated as a cornerstone of the clerical state established after the 1979 revolution. Violations could result in fines, arrest, or worse. Yet in recent weeks and months, enforcement appears to have noticeably slackened, at least in major urban centres. A Visible Shift on the Streets Reporters and residents...